یه شعر زیبا تقدیم به رییس جمهور محبوب !

 جناب آقای دکتر محمود احمدی نژاد :

وطن یعنی صف نون و صف شیر
وطن یعنی همش درگیر ، درگیر
وطن یعنی همین بنزین همین نفت
همین نفتی که توی سفره ها رفت
وطن یعنی همین سهمیه بندی
وطن یعنی کمربند و ببندی
وطن یعنی لیسانس ، علاف ، بیکار
کمی چایی ، کمی قلیون و سیگار
وطن یعنی خیابان خواب ، معتاد
پسرهای فرار ، ای داد بیداد
وطن یعنی تموم سهم ملت
یه تیکه نونه و باقی خجالت
وطن یعنی من و تو در محافل
ز درد اجتماع خویش غافل
وطن یعنی اداره ، زیر میزی
اگه بیشتر بدی ؛ بیشتر عزیزی !
وطن یعنی هزاران پشت کنکور
فدای مدرک از گهواره تا گور
وطن یعنی امیر قلعه نوعی!
( اونم ما رو گیر آورده به نوعی!)
وطن یعنی هزاران خونه خالی
زن کوچه نشین، مرد زغالی
. . .
وطن یعنی حقوق حقه زن
:همه خوبن به جز مادر زن من!
وطن یعنی یه دانشگاه آزاد
که کلی شهر ها رو کرد آباد!
وطن یعنی لباس برمودایی
( ولی تیپ قشنگیه؛ خدایی!!! )
. . .
وطن یعنی که اصلاحات چینی
وطن یعنی یه روز خوش نبینی!
وطن یعنی همین آیینه دق!
وطن یعنی خلایق هر چه لایق
وطن یعنی تحمل ، تاب ، طاقت
وطن یعنی حماقت در حماقت

نتیجه اخلاقی:بشین سر جات بابا کسی از تو خواستگاری نمیکنه یا همون صد نا بده آش به همین خیال باش...........!!!

بسمه تعالی

دزدی به روش آخوندی در دانشگاه مفيد

با سلام خدمت شما دانشجویان و اساتید محترم دانشگاه (دارالعلم) مفید

این با به فکر این بودم که چه بنویسم که به ناگاه قضیه خوابگاه دانشجویی افتادم .

 این دانشگاه از نظردانشجویی و فرهنگی مشکل داره اما من سعی میکنم تا حدودی در این

مورد با شما درد دل کنیم .

از امور دانشجویی برایتان میگویم :

مسئول این بخش کسی نیست جز آقای سید ضیاء فیروز آبادی که  چند تن کارمند هم دارد .

قابل ذکر است که در این قسمت یکی از بهترین کارمندان دانشگاه بنام حاج آقا علی سالمی

مشغول به کار است که خدا خیرش دهد واقعا به فکر داشجویان است که در این ترم به دلیل

اینکه به فکر دانشجویان است حدود کاری اش را محدود کرده اند . و اکثر مسئولیت ها را به

شخصي  بنام نيك كار داده اند تا جوري از دانشجو پول بگيرد كه هيچ دزد سرگردنه اي اين كار

را نمي كند .

يه چيزي شبيه عكس بالا

از ما پسر ها دارن مبلغ ۰۰۰/۳۰۰ تومان جهت خوابگاهي كه قبلا مدرسه خاتم الانبيا بوده كه

يه كلاس ۵۰-۴۰ متري ميگيرن و به زور دارن تو هر اطاقي هشت نفر ميچپونن ايا اين درسته .

يه اطاق لخت زپرتي كه يه يخچال داره رو ترمي ۰۰۰/۴۰۰/۲ تومان بدهيم . اين چيزي جز

دزديه و حالا دزدي بزرگتر هم مانده و اين آن است كه : (( در يك جلسه اي با اساتيد دانشگاه

به اساتيد گفته اند كه شما خانه هاي كه از دانشگاه در اختيار داريد و ساكنيد را خالي كنيد تا

ما اينجا را به خوابگاه دانشجويي تبديل كنيم تا كمي از بار مالي شهريه خوابگاه را از دوش

دانشجويان برداريم و شما برويد براي خود خانه اجاره كنيد ما ماهيانه مبلغ ۰۰۰/۴۰۰ هزار

تومان به حسابتان واريز ميكنيم ، (حالا بماند كه فقط به ۲ تا از اساتيد دادن ) استادان هم

خانه هايشان را خالي كردن به اميد اينكه دانشگاه به آنها پول ميدهد و هم اينكه يه صوابي

كرده باشند كه اجر اين كارشان در نزد باري تعالي محفوظ است .)) اما دانشگاه اين خانه ها را

گرفته و با افزايش ۵۰ ./۰ پنجاه درصدي شهريه به مبلغ ۰۰۰/۳۵۰ تومان به خواهرا اجاره

دادند .

 آيا اين دزدي نيست ؟

آقاي فيروز آبادي ، آقاي  نيك كار اين نان خوردن نداره !!!!!!!!!!!!!!!!

آيا واقعا اين كارها ارزش خوردن فحش ناموس رو داره كه كل دانشجويان در خوابگاهها به شما و اموات و درگذشتگانتون نثار كنند .كمي اگر فكر داريد فكر كنيد و اگر وجدان ؟!!! بدان رجوع كنيد

آقاي نيك كار تازه به وروديان جديد الورود هم رحم نكرد . آن بيچاره هايي كه بعد از عمري

تحصيل با ذوق و شوق تمام به دانشگاه آمدند نمي دانستند كه بايد با شخصي روبرو ميشوند

كه با يه چشم به همه نگاه ميكند و با چشم ديگر به جيب آنها . تمام ۰۰۰/۳۰۰ تومان را نقد

ميخواست .

برخي ازدانشجويان علي الخصوص دختر ها مجبور شدند به خانه هاي تيمي پناه

ببرند برخي ديگر از دانشجويان را به بهانه شيطنت از خوابگاه بيرون كردند اما آنها جوان بودند و

نادان در محدوده خوابگاه نميتوانستند برخي از كارها را انجام دهند اما با اخراج و گرفتن خانه  

كه عامل اصلي انحرافات دانشجويي در جامعه است توانستند آن كار ها را انجام دهند . از

قبيل خوردن مشروبات الكلي ، قرص تريمادول ، خانم بازي و ... هزار هرزگي ديگر  . كي گفته

كه دانشگاه از عوامل سازنده جامعه است . دانشگاه از عوامل فساد در جامعه است .

مسئول اين فاجعه كسي نيست جز رياست دانشگاه كه نميتواند بر عملكرد كارمندان دانشگاه

نظارت كند . فساد در شهر به اصطلاح مذهبي قم بيداد ميكند . پدر و مادر در گوشه كنار اين

كشور اسلامي دست به دعا براي فرزندشان به سوي درگاه الهي بلند كرده اند غافل از اينكه

دخترشان در خطر انحرافات اخلاقي است .

ايا اين چيزي جز بي غيرتي مسئولين دانشگاه به خصوص حراست دانشگاه است ؟

اين قسمتي از دزدي مسئولين دانشگاه مفيد بود .

      زنده باد دانشجوي ازادي طلب

تجمع اعتراض آمیز جمع کثیری از دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز نسبت به رفتار وقیحانه ی معاون فرهنگی و دانشجویی، دکتر زاهد و رییس حراست، حسینی، با دختران و وضعیت اسفناک اخلاقی برخی از کارمندان ذیربط، روز دوشنبه دوم اردیبهشت در صحن دانشگاه بین ساعات ۱۲ الی ۱۴ برگزار شد.
به گزارش فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران، بار دیگر جامعه دانشگاهی ایران شاهد هتک حرمت به چند دانشجوی دختر بود. پس از وقایع تلخ و تاسف برانگیز تهران،کرمانشاه و سبزوار این بار دانشگاه صنعتی سهند تبریز بود که چنین لکه ننگی را بر دامان مسوولین دید.
این تجمع توسط جمع کثیری از دانشجویان با هدف اعتراض به فضای مسموم فرهنگی و مخشوش شده دانشگاه که توسط مسوولین یادشده و کارمندان ذیربط پدید آمد؛ برگزار شد. در این تجمع دانشجویان با در دست گرفتن پلاکاردهایی که محتوای "تکرار حادثه کرمانشاه؟" / "نبود سند=دلیل سکوت"/"دانشگاه زنده است" / "نوآوری مسوولین در سال شکوفایی" / "حق" / "بی حیایی تا کی؟" / را در بر میگرفت و با سر دادن شعارهایی چون "ننگ بر حراست پوشالی"/ "زاهد، حسینی، استعفا استعفا"/"دانشجو میمیرد ذلت نمی پذیرد" و با خواندن بیانیه ای که ریاست دانشگاه، دکتر چناقلو را هدف خود قرار میداد خواستار پاسخگویی به شرایط ناامن اجتماعی فرهنگی دانشگاه بودند. در این تجمع که با استقبال پرشور دانشجویان دختر و بصورت خود جوش برگزار گردید؛ دختران با اعلام این جمله که: "بدانید دانشجو زنده است و شرافت و وجدان انسانی هنوز پا بر جاست"، انزجار خود را از رفتارهای غیرانسانی معاونت فرهنگی دانشجویی و رییس حراست اعلام نمودند. مسوولینی که تا دیروز ادعای اخلاقگرایی و ایجاد فضای سالم و پاک را داشتند و در این راستا از هیچ عملی چون احضار دختران به کمیته ی انضباطی و اعمال رفتارهای غیراخلاقی در جهت تفکیک جنسیتی دریغ ننمودند؛ اینک خود و کارمندان ذیربطشان با رفتارهای غیرانسانی و کتمان حقیقت، فضای فرهنگی دانشگاه را به مخاطره انداختند.
در پایان دانشجویان دختر و پسر دست در دست هم به ایراد شعار پرداختند :
" دانشجو میمیرد ذلت نمیپذیرد"


بیانیه جمعی از دانشجویانِ دختر دانشگاه صنعتی سهند تبریز
در راستای اتفاقاتی که در طی چند وقت اخیر در دانشگاه رخ داده است بر آن شدیم تا جهت احقاق حقوق دانشجویان و اعتراض به این روند بیانیه ای را صادر کنیم. در دانشگاهی که طرز پوشش و حجاب دختران، محیط فرهنگی را به مخاطره میاندازد؛ به چند دانشجوی دختر تعرض می شود و ما به دلیل عدم دسترسی به سند و مدرک- که انتظار وجود آن درخواستی غیرمعقول است- تهدید میشویم و مجبور به اختیار کردن سکوتیم. در دانشگاهی که پاسخ چرا جویی وجود چنین زمینه ای در یک محیط آکادمیک، اتهام به وضع نامناسب پوشش دختر قربانی است؛ چگونه میتوان انتظار بالندگی فرهنگی داشت؟
حداقل نیاز یک انسان برای زندگی در هر اجتماعی تامین امنیت وی میباشد که چندی است این حقوق زیر سوال رفته است. ما در محیطی محصوریم که در آن تعامل اجتماعی معمول بین دانشجویان، اعمال منافی عفت به شمار میرود و به شدت محکوم میشود اما تجاوز به حداقل های حقوق انسانی یک دانشجو، کارآمدی مسوولان را اثبات میکند!!
به بازی گرفتن حرمت و آبروی دانشجویان به عناوین مختلف، از جمله مشخص کردن عده ای به عنوان ناهنجار از جهت پوشش و منش، کمیته های انضباطی به منظور ارعاب دانشجویان و برخورد تبعیض آمیز استادان، از افتخارات دیگر محیط فرهنگی ماست.
توهین تا به جایی پیش رفت که گفته شد با حضور دختران، حضور در کلاس امکان پذیر نیست!!
تا کجا مجبور به پذیرش عقاید دیگران و عقب نشینی از اعتقادات و تربیت خانوادگی خود هستیم؟
هنگامیکه تمام اعمال و حرکات دیکته وار بر ذهن و قالبمان حک میشود؛ چگونه انتظار گرفتن حقی که گرفتنی است نه دادنی، می رود؟
دانشگاه طی یک هدف بلند مدت و زیر بنایی قصد خطکشی بین دختران و پسران و در مقابلِ هم قرار دادن آنها را داشته است و در این زمینه با ترفندهای متفاوت و استفاده از افراد مختلف، موفق عمل کرده است. آیا زمان آن نرسیده است که به بازی مسوولین پایان دهیم و با اتحاد، در یک جبهه قرار بگیریم و برای حقوق انسانی خود بجنگیم؟
مسوول ذیربط با صدای هر اعتراضی مسوول پیگیری است. این صدای اعتراض جمعی از دانشجویان است که خواهان احقاق حقوق خود هستند.
بدانید که دانشجو زنده است و شرافت و وجدان انسانی هنوز پا بر جاست
اما ریاست محترم دانشگاه، جناب آقای دکتر چناقلو
ما دانشجویان معترض خواستار جبران بی تفاوتیهای گذشته بوده و شروع آن را نه تنها عذرخواهی رسمی آقایان زاهد، حسینی و قالیچی میدانیم بلکه این شمایید که با عذرخواهی خود، به خاطر وضع موجود و خصوصا لکه ننگی که دامن دانشگاه را گرفته است، میباید حسن نیت خود را به اثبات برسانید.

                                                     محمد کریم آسایش

تاریخ دوبار تکرار می شود: بار اول به صورت تراژدی، بار دوم به شکل کمدی فلاکت بار؛ و البته در دوران هایی از تاریخ، این تکرار به صورت چرخه در می آید. حکابت بروز و ظهور پدیده ای با عنوان "چپ تحکیمی" نیز از همین سنخ است. انجمن های اسلامی مهندس بازرگان، سوسیالیست های خداپرست، سازمان مجاهدین خلق ایران، دانشجویان خط امام و اکنون چپ تحکیمی. تاریخ طنز تلخ و گزنده ای دارد. چهره ها، حرف ها، شعارها و خاستگاه ها یکی است.

عدالتخواهی پوپولیستی، رفرمیسم، رادیکالیسم سطحی، فرهنگ ملی-اسلامی، ضدیت با امپریالیسم در شکل بیگانه ستیزی و ناسیونالیسم وجه مشخصه ی جریانات فوق الذکر است. این مشخصات البته به این جریانات محدود نمی ماند، بخش مهمی از این مشخصات در جریانات چریکی چپ به ظاهر غیر مذهبی هم نمود دارد، جریاناتی که بعضی از آن ها زائده های مستقیم جریانات اسلامی اند و بخش دیگر نیز محصول جنبش ملی – اسلامی 15 خرداد 42. اکنون شاهد آنیم که چپ تحکیمی با همان چهره ها و حرف ها و از همان خاستگاه ظاهر می شود. سعید حبیبی و عابد توانچه بهترین نمونه ها برای شناخت چپ تحکیمی هستند.

مصاحبه ی عابد توانچه با سعید حبیبی و نقد (فحشنامه ی) وی به رفیق کیوان امیری الیاسی نمونه های خوبی هستند تا با دیدگاه های آن ها آشنا شویم.

عابد توانچه در گفتگویش با سعید حبیبی می گوید: "ديگر چسباندن تحکيم موجود در آن زمان به انقلاب فرهنگي صداي خود ما را هم درآورده بود. بعضيها در اثر بي اطلاعي و يا به عمد فرقي ميان تحکيم اوايل دهه ي شصت و اواسط دهه ي هشتاد قائل نمي شدند. مثلا تاکيد داشتند که به جاي استفاده از نام « دفتر تحکيم » که رايج بود از « دفتر تحکيم وحدت حوزه و دانشگاه » استفاده شود." و از "انجمن های رادیکال" سخن می گوید و نمونه ی تحول تحکیم را ورود جملاتی از لنین و مانیفست کمونیست در بیانیه های انجمن اسلامی می داند که از طرف پدرخواندگان تحکیمی تحمل نشد و متوقف گردید.

عابد توانچه از افشای تحکیم هراسان است، می خواهد تحکیم را مدرن، دموکراتیک و عدالتخواه نشان دهد. تحکیم را دیگر "تحکیم وحدت حوزه و دانشگاه" نمی داند، تحکیم را "تحکیم وحشت" نمی داند. تحکیم را ضد چپ نمی داند. انجمن ها را مثل چپ رادیکال، رادیکال می خواند. از تلاش هایی که البته خود اذعان دارد که ناکام ماند برای چپ جلوه دادن تحکیم می گوید. خیر آقای توانچه، دیگر نمی توانید تحکیم را بزک کنید. دفتر تحکیم همان "دفتر تحکیم حوزه و دانشگاه" است. الان هم تحکیم به دنبال وحدت با فقهای به اصطلاح نواندیش است، همانطور که دانشجویان خط امام در مقابل اسلام لیبرالی، اسلام آمریکایی و اسلام ارتجاعی، به دنبال فقه پویای انقلابی و عدالتخواه بودند؛ اکنون تحکیم در مقابل اسلام ایدئولوژیک، اسلام سنتی و اسلام عامیانه به دنبال نواندیشی، فقه پویا و قرائت های به اصطلاح مدرن از دین، هرمنوتیک دینی و خوانش لیبرالی از اسلام است. اتفاقا نکته ی جالب آن است که بخش عمده ای از چهره های این فقه پویا و این نواندیشی دینی همان چهره های گذشته اند. اکنون نیز تحکیم و چهره های مطبوعاتی اش آشکارا خصم خود را مارکسیسم اعلام می کنند. از محمد هاشمی دبیر تشکیلات تحکیم و انجمن اسلامی پلی تکنیک گرفته تا نویسندگانی چون محمد قوچانی و مریم شبانی، همه هم صدا با پدرخوانده ی آمریکایی شان علی افشاری و دانشجو شده های وزرات اطلاعات نظیر امیرعباس فخرآور.

حجاریان و قوچانی هم بارها در مقالات خود از ادبیات مارکس و لنین استفاده کرده اند و از آن ها فاکت آورده اند. می خواهید چند نمونه از حجاریان برایتان ذکر کنم؟ "اصلاحات مرد، زنده باد اصلاحات" معادل "انقلاب مرد، زنده باد انقلاب" ، فاکت از لنین در مقاله ی "چه باید کرد؟"، هجدهم خرداد آری، هجدهم برومر نه" و... از این نمونه ها در ادبیات حجاریان(معاون سابق وزارت اطلاعات، بنیانگذار اطلاعات نخست وزیری و عضو تیم بازجویی سران حزب توده) بسیار است. حجاریان همیشه از مارکس و لنین فاکت می آورد، همواره مثال هایش در مورد سازماندهی از سازمان های سیاسی چپ است. با بزک کردن تحکیم با جملات مارکس و لنین نمی توانید در بین دانشجویان، نسبت به آن توهم ایجاد کنید.

سوسیالیسم خلقی در فرازهای دیگری از مصاحبه ی عابد توانچه به وضوح نمود می یابد. از هوشی مین برای مبارزه ی مسلحانه فاکت می آورد. او معتقد است: "من به هيچ وجه منکر تاثير فوق العاده ترورهاي انقلابي و اعمال قهرمانانه در بالا بردن روحيه توده ها و ايجاد نيروي محرکه ي رواني براي به حرکت درآوردن مردم نيستم" ، "من شخصا در اين مسئله به تز جزني نزديک هستم. مبارزه ي مسلحانه به عنوان بازوي تبليغاتي يک تشکيلات سياسي منسجم". از شاخه ی نظامی صحبت می کند و از مسعود احمدزاده فاکت می آورد.

پیش از پرداختن به ماهیت سوسیالیسم خلقی، ذکر یک نکته را در مورد این درافشانی ها در این مصاحبه ضروری می دانم. تبلیغ مبارزه ی مسلحانه، آن هم به این شکل چه هدفی را دنبال می کند؟ به ویژه مدتی بعد از سخنان معاون وزیر علوم مبنی بر برخورد با تفکرات چه گواریستی در دانشگاه؟ آیا این به استقبال سرکوب رفتن نیست؟ آیا این گرای امنیتی دادن نیست؟ چه کسانی جز اصلاح طلبان و حضرات تحکیمی از سرکوب چپ در این مقطع استقبال می کنند و برایش هلهله سر می دهند؟(1)

حال به سوسیالیسم خلقی مورد اشاره ی عابد توانچه می رسیم(2) برای نقد سوسیالیسم خلقی در ادبیات سوسیالیستی جهانی می توان به مانیفست کمونیست، برنامه ی کمونارهای بلانکیست فراری، جنگ داخلی در فرانسه 1871، انقلاب آلمان و پیکار دموکراتیک کارگران، خطابیه به اتحادیه ی کمونیست ها و آثار متعدد دیگری از مارکس و انگلس، درباره ی مشی چریکی جدا از توده از لنین، مارکسیسم و تروریسم از تروتسکی و ... رجوع شود. همچنین در ادبیات سوسیالیستی ایران می توان به "در تدارک انقلاب سوسیالیستی"، "استالینیسم" و "نقد درباره ی تضاد مائو" از سازمان وحدت کمونیستی، "ملاحظاتی درباره ی تئوری پیشاهنگ" از راه کارگر، جزوه ی سازمان پیکار در راه آزادی طبقه ی کارگر در نقد مشی چریکی و "سه منبع سه جزء سوسیالیسم خلقی"، "اسطوره ی بورژوازی ملی و مترقی"، "کمونیست ها و پراتیک پوپولیستی"، "درباره ی خطر آکسیونیسم" و... از سهند و اتحاد مبارزان اشاره کرد.

آن چه در تمامی نظرگاه های سوسیالیسم خلقی مشترک است(الیته با ادبیات مختلف) این نکات است:

1- مبارزه ی ضدامپریالیستی به جای مبارزه ی سوسیالیستی و ضد سرمایه داری.

مسعود احمد زاده مبارزه ی سوسیالیستی را تضمین کننده ی مبارزه ی ضد امپریالیستی می داند نه بالعکس. در نتیجه مرحله ی انقلاب را "انقلاب دموکراتیک نوین"تلقی می کند. در نتیجه در تزهای او مبارزه ی دموکراتیک اهمیت بیشتری از مبارزه ی طبقاتی می یابد. احمدزاده بیان می دارد که: "هرجا بهتر بشود مبارزه کرد، باید قطب مبارزه را بدانجا منتقل نمود" بیژن جزنی در تزهای خود ایران را سرمایه داری وابسته می خواند، قدرت رژیم را نه ناشی از سلطه ی امپریالیسم بلکه ناشی از دیکتاتوری شاه و اتوکراسی سلطنتی می داند، معتقد است که امپربالیسم نیرویی خارجی است که تضاد عمده ای در جامعه ی ما ندارد، رژیم را مستقل از امپربالیسم می داند و از بندبازی رژیم بین امپریالیست های مختلف سخن می گوید. درنتیجه ی همین مقدمات مطرح می کند که به جای شعار "مرگ بر امپریالیسم و سگ زنجیری اش در ایران" باید شعار "مرگ بر شاه دیکتاتور و حامیان امپریالیستی اش" را داد. وش تضادهای امپریالیسم، رژیم و سرمایه داری ایران را قابل تفکیک دانسته و برای هرکدام مرحله ی متفاوتی از مبارزه را قائل می شود. در این میان تضاد عمده را رژیم شاه می داند که البته مبارزه با رژیم شاه را به مبارزه با وجهی از آن (دیکتاتوری شاه) تقلیل می دهد و معتقد است که این دیکتاتوری اقشاری از "ضد خلق" را نیز تحت فشار قرار داده است و باید شعارهای ضد دیکتاتوری را برای جذب این اقشار به جای شعارهای انقلاب دموکراتیک مطرح کرد. (این یعنی همان تز جبهه ی واحد ضد دیکتاتوری حزب توده و به عبارتی دیگر شعار "شاه سلطنت کند نه حکومت" جبهه ی ملی)

2- تاکید بر نقش افراد.

چه در تز مبارزه ی مسلحانه هم استراتژی و هم تاکتیک، چه در تز دو مطلق پویان و چه درتبلیغ مسلحانه ی جزنی، بر نقش افراد تاکید می شود، ترور افراد نقش تعیین کننده می یابد و ضرباتی مهلک به نظام موجود وارد می کند. به تعبیر تروتسکی، تروریسم و پارلمانتاریسم در ماهیت با هم مشترکند. هر دو فکر می کنند که با تغییر افراد یا وارد کردن ضربه به آن ها می توان تغییری ایجاد کرد. حداقل تاریخ جمهوری اسلامی و ترورهای سازمان مجاهدین خلق نشان می دهد که این اندیشه ها توهمی بیش نیست. همانطور که تاریخ اصلاح طلبی 8 ساله و مجلس ششم، پوشالی بودن پارلمانتاریسم را نشان داد.

3- جایگزینی خلق به جای کارگر.

در این نگرش "خلق" در مقابل "ضد خلق" یا "شاه" یا "رژیم" به جای "طبقه ی کارگر" در مقابل "طبقه ی سرمایه دار" قرار می گیرد. (3)

عابد توانچه فرهنگ ملی – اسلامی خود را در تقد رفیق کیوان امیری الیاسی بروز می دهد. زمانی که به علاقه ی کیوان به موسیقی متال نیش و کنایه می زند، زمانی که نسبت های اخلاقی می دهد و زمانی که از تمایلات قلبی خود می گوید: "اگر به خدا ایمان داشتم او را شکر می کردم" همچنین عجیب نیست که کیوان را با رفیق تقی شهرام مقایسه می کند و از وحشت خویش می گوید، شریف واقفی ها باید هم همواره کابوس تقی شهرام را ببینند. عابد توانچه ازتیره و تبار و از سنخ همان شریف واقفی هاست، برای همین خصم خویش را رفیق تقی شهرام می داند.

اکنون به سعید حبیبی می رسیم، او که از "رادمرد فروهر" می گوید و به خسرو گلسرخی ارادت خاصی دارد. ارادت سعید حبیبی به خسرو گلسرخی طبیعی است، وی برای این به گلسرخی علاقه دارد که گلسرخی می گوید: "عدالت اجتماعی را در مکتب اسلام جستم" "اسلام حقیقی در ایران، همواره دین خود را به جنبش های رهایی بخش ایران پرداخته است"، "می توان در این تاریخ، از مولا علی به عنوان نخستین سوسیالیست جهان نام برد و نیز از سلمان پارسی ها و ابوذر غفاری ها"، "در یک جامعه ی مارکسیستی، اسلام حقیقی به عنوان یک روبنا، قابل توجیه است و ما نیز چنین اسلامی را، اسلام حسینی را، و اسلام علی را تائید می کنیم"

سعید حبیبی یار غار سعید رضوی فقیه، که در دفترتحکیم، به طلحه و زبیر معروف بودند؛ زمانی که به عضویت شورای مرکزی تحکیم وحدت در آمد با رای فراکسیون رضوی فقیه بود. همان زمان یکی از اعضای شورای شاخه ی جوانان جبهه ی مشارکت در صحبتی شفاهی با من از رای آوردن وی برای شورای مرکزی تحکیم ابراز خوشحالی کرد و گفت نیروی ما الان در شورای مرکزی تحکیم است. وی نیز در 15 آذر 86 از خلق می گوید و از مبارزه ی مسلحانه.

آن چه در مورد عابد توانچه و سعید حبیبی گفتم به هیچ وجه به معنای این نیست که این ها افرادی مشکوکند. خیر، این ها همانطور که ذکر کردم هویت مشخص و پیشینه ی تاریخی خود را دارند. (سوسیالیسم خلقی و جریان هایی در ایران که ذکرشان رفت) بحث این است که آن ها نبایند پوستین کمونیستی به تن کنند، چون به قواره شان نمی آید. آن ها متعلق به سنت فکری دیگری هستند. چپگرایی آن ها متعلق به طبقه ی دیگری غیر از طبقه ی کارگر است. بنابراین بهتر است در سنت خود صادق باشند. این جریان اگر درون سنت خود فعالیت کند می تواند به شاخه ی جوانان جناح چپ نیروهای ملی-مذهبی تبدیل شود همانطور که اسلافشان چنین بودند.

حال بهتر است نگاهی به استراتژی چپ تحکیمی در جنبش دانشجویی بیاندازیم. چپ تحکیمی بنا بر تز احمدزاده که "هر جا بشود بهتر مبارزه کرد، آن جا باید قطب مبارزه را منتقل نمود" از هر شکل شورش علیه حاکمیت استقبال می کند. بنابر ماهیت پوپولیستی خویش، هویت کلان جنبش را در مفهوم مخالفان می بیند. بنابر ماهیت صرفا ضد دیکتاتوری و ضد رژیمی اش، شورش را فقط در شکل سیاسی می بیند. بنابر ماهیت پوپولیستی، خلقی و رفرمیستی شان همواره از اتحاد، جبهه ی واحد، جبهه ی وسیع و همکاری با تمام نیروها می گوید و باز بنا بر رفرمیسم ذاتی شان، علی رغم ضد دیکتاتوری بودن، همواره با حاکمیت مشغول گفتگوست و در انتظار کسب امتیازی از حاکمیت به سر می برد. چپ تحکیمی در واقع "فشار از پائین، چانه زنی با بالا" را جایگزین "فشار از پائین، چانه زنی در بالا" نموده است. (4) در واقع در شکل جنبش شان می خواهند با رنگ و لعاب چپ انقلاب مخملی کنند و در شکل پارتیزانی شان، می خواهند از جنبش برای شاخه ی نظامی موهومشان خوشه چینی کنند.

تشر زدن های امروز عابد توانچه و سعید حبیبی به چپ کارگری چیز غریبی نیست. مجاهدین خلق و چریک های فدائی هم به نیروهایی که به کار منظم سیاسی-تشکیلاتی اعتقاد داشتند و به دنبال پیوند با طبقه ی کارگر بودند و مبارزه ی طبقاتی و انقلاب سوسیالیستی را جایگزین مبارزه ی خلقی و ضد امپریالیستی و انقلاب دموکراتیک کرده بودند تحت عنوان "سیاسی کارها" حمله می کردند. تاریخ دوبار تکرار می شود بار اول تراژدی، و بار دوم کمدی فلاکت بار. وضعیت چپ تحکیمی امروز این کمدی فلاکت بار را به صحنه آورده است.

پانوشت ها:

1- این گرای امنیتی را مقایسه کنید با مقاله ی قوچانی در شهروند امروز که در آن به اصولگرایان یادآوری می کند که عهد و پیمان قبلی شان در اتحاد برای سرکوب کمونیست ها را فراموش نکنند، یا گفتگوی محمد علی کامفیروزی با مسئول موسسه ی دعوت کننده از دختر و پسر چه گوارا به ایران که در آن دائما کامفیروزی هشدار می دهد که کمونیست ها در دانشگاه زیاد شده اند، آن ها دارند رشد می کنند، بسیاری از آن ها آثار کلاسیک و جدید مارکسیستی را به زبان اصلی می خوانند، آن ها نیروی تعیین کننده ای در دانشگاه هستند و... یا هشدار آرش خوشخو به سید خندان، مردی با عبای شکلاتی یعنی محمد خاتمی در مورد رشد چپ در دانشگاه.

2- البته تنها اشاراتی کوتاه می شود، برای نقد سوسیالیسم خلقی منابع بسیاری وجود دارند که مروجان سوسیالیسم خلقی می توانند به رجوع به آن ها اشکالات نظری خود را بر طرف نمایند. گرچه این ها نه اشکالات نظری، بلکه برخاسته از خاستگاه طبقاتی سوسیالیسم خلقی است.

3- فکر می کنم همین مقدار برای نقد سوسیالیسم خلقی کافی باشد، در صورت نیاز در مقاله ی دیگری به طور جداگانه به آن خواهم پرداخت.

4- البته هر از چند گاهی که دز جامعه ی مدنی و جنبشی بودنشان بالا می رود مثل احمد زید آبادی از "فشار از پائین، چانه زنی هم در پائین" سخن می گویند.

مقالاتی دیگر درباره ی سیاست های دفتر تحکیم وحشت(!!!!) و چپ های تحکیمی :

در دفاع از سوسیالیسم کارگری- قسمت اول

در دفاع از تشکل مستقل دانشجویی

"تحکیم وحدت" و "چپ رادیکال"، دو روی یک سکه

ما از پی رد پای باد نمی رویم

پرچم پوسیده ی تحکیم

این مستندات که هفته گذشته نسخه ای از آن در اختیار خبرنامه امیرکبیر قرار گرفت، به علت غیرعلنی بودن کلیه دادگاه های برگزار شده، تاکنون منتشر نشده و برای اولین بار به صورت کامل منتشر می شود. مستندات موجود در پرونده حکایت از ضعف دادستانی و دستگاه امنیتی در اثبات اتهامات وارده به دانشجویان دارد. به نظر می رسد به همین علت سه دادگاه مختلفی که تاکنون برای این دانشجویان برگزار شد، هر سه حالت غیرعلنی داشت.

بررسی مستندات موجود در پرونده حکایت از آن دارد علیرغم آن که دادستانی و دستگاه های ذی ربط سعی کرده اند موارد مختلفی را به عنوان سند اثبات اتهام این سه دانشجو به دادگاه تحویل دهند، اما در نهایت همگی آن ها متکی بر اعترافات ساختگی و دروغینی است که تحت فشارهای فراوان و شکنجه های غیرانسانی از این دانشجویان در بند ۲۰۹ زندان اوین اخذ شده است. مستندات موجود در پرونده به شرح زیر است:

مستندات دادستانی (۲ مورد):

۱- اعترافات موجود در پرونده: پیش از این دانشجویان بارها اعلام کرده اند این اعترافات تحت شدیدترین فشارها از آن ها اخذ شده و فاقد اعتبار است. منصوری، قصابان و توکلی از زمان خروج از سلول انفرادی و یافتن امکان تماس با خارج از زندان، از جمله در مرحله بازپرسی، این مسئله را به طرق مختلف اعلام کرده اند. همچنین ۵ دانشجوی آزاد شده به قید وثیقه با تایید این مسئله، به دفتر حقوق شهروندی دادگستری استان تهران اعلام شکایت کرده اند که نتیجه قطعی این شکایت هنوز اعلام نشده است. جالب آن که اعترافات موجود در پرونده در موارد متعدد با واقعیت و با یکدیگر تناقضاتی فاحش دارد که به زودی تناقضات موجود در اعترافات اخذ شده توسط خبرنامه امیرکبیر منتشر خواهد شد.

۲- کامپیوتر لب تاپ متعلق به مجید توکلی: نکته جالب توجه این که دادستان در حالی از لب تاپ مجید توکلی به عنوان یکی از مستندات خود نام می برد که هیچ گاه امکان دست یابی به آن را نیافتند. نماینده دادستان ادعا کرده که ۴ نشریه موهن با این کامپیوتر صفحه بندی شده است. نماینده دادستان در جریان بررسی پرونده به سبب ناتوانی از ارائه لب تاپ مورد اشاره به دادگاه، از این مستند صرف نظر کرده است.

مستندات وزارت اطلاعات (۹ مورد):

۱- برگه های درخواست متهمین بند ۲۰۹: در بند ۲۰۹ زندان اوین در صورتی که افراد بازداشت شده درخواستی از مسئول این بند داشته باشند، بایستی این مسئله را در برگه های مخصوصی که برگه درخواست نام دارد، نوشته و به نگهبانان بند تحویل دهند تا پس از بررسی مورد رسیدگی قرار گیرد. درخواست های مطرح شده از سوی متهمین معمولا در خصوص وضعیت سلامت و احتیاج به ویزیت شدن توسط پزشک، خرابی لامپ یا شیر آب سلول، تماس تلفنی با خانواده، دریافت کتاب یا روزنامه و چیزهایی از این قبیل بوده و جدا از جریان بازجویی است. متهمین گاه برخوردها و فشارهای غیرقانونی وارده در طول مدت بازجویی را در قالب درخواست با مسئولین بند ۲۰۹ مطرح می کنند. مسئولین پرونده دانشجویان با گزینش چند برگه درخواست از میان انبوهی از درخواست هایی که ۸ دانشجوی بازداشت شده در طول مدت بازداشت با مسئول بند ۲۰۹ مطرح کرده اند، در صدد برآمدند که شرایط موجود در مدت نگه داری دانشجویان را در این بند عادی و فارغ از هر گونه فشار نشان دهند. در حالی که در بسیاری از موارد دانشجویان بازداشت شده شرح بیماری ها و مشکلات جسمی و روحی که برایشان در زمان بازجویی و در اثر رفتارهای خشن بازجویان به وجود آمده بود را در قالب همین برگه های درخواست به مسئولین بند ۲۰۹ گوشزد کرده بودند. ولی هیچ یک از این برگه ها در اختیار قضات پرونده قرار نگرفته است. برگه های درخواست ارائه شده به دادگاه هیچ نشانه ای مبنی بر دست داشتن دانشجویان در انتشار نشریات موهن و صرفا در صدد است شرایط بازداشت را عادی جلوه دهد.

۲- دست نوشته ضبط شده از احسان منصوری هنگام تردد به محل ملاقات در زندان: اوایل مردادماه در حالی که ۵ نفر از ۸ دانشجوی بازداشت شده به قید وثیقه از زندان آزاد شده بودند و ۳ دانشجوی دیگر همچنان در بند ۲۰۹ نگه داری می شدند، برگه یادداشتی که توسط احسان منصوری، یکی از این سه دانشجو، برای تحویل به خانواده اش در جریان ملاقات نوشته شده بود، توسط نگهبانان بند ۲۰۹ ضبط و تحویل تیم بازجویی پرونده شد. احسان منصوری در این دست نوشته به خانواده اش توصیه کرده بود با اعضای انجمن اسلامی امیرکبیر تماس بگیرند و ضمن مشورت با آن ها، شرح شکنجه ها و بدرفتاری هایی که با آن ها در طول مدت بازداشت شده بود را به اطلاع مقامات عالیرتبه قضایی، از جمله آیت الله هاشمی شاهرودی، برسانند. جالب آن که در این یادداشت آمده که از قول دانشجویان در بند هیچ چیزی گفته نشود، چرا که به محض انتقال این مسئله به تیم بازجویی، این تیم آن ها را بار دیگر تحت فشار قرار می دهند.

۳- فیلم مراسم بزرگداشت روز دانشجو، سال ۸۵، دانشگاه تهران: این فیلم حضور احمد قصابان، مجید توکلی و احسان منصوری را در تجمع روز دانشجو، که به زعم وزارت اطلاعات به صورت غیرقانونی برگزار شده، نشان می دهد و شعارهایی که دانشجویان علیه دولت و محمود احمدی نژاد سر می دهند را مورد توجه قرار داده است. این فیلم نیز حاوی هیچ گونه سندی مبنی بر اثبات اتهامات وارده به این ۳ دانشجو نبوده و به نظر می رسد صرفا جهت سنگین کردن فضای اتهام علیه دانشجویان به دادگاه ارائه شده باشد.

۴- فیلم خط سیاه، تهیه شده توسط وزارت اطلاعات: شرح کامل محتویات این فیلم پیش از این در خبرنامه امیرکبیر آمده بود. سعی تهیه کننده این فیلم این است که با سنگین کردن فضای اتهام علیه دانشجویان، با نمایش گزارش رسانه های خارجی در خصوص انتشار نشریات موهن و اعتراض سازماندهی شده بسیجیان مقابل دانشگاه امیرکبیر، در نهایت به اعترافات اخذ شده از ایشان در طول مدت بازجویی استناد کند و اعلام کند نشریات موهن را همین ۳ نفر منتشر کرده اند.

۵- یک عدد سی دی حاوی تصاویر اعضای انجمن اسلامی امیرکبیر: به نظر می رسد این عکس ها توسط بسیجیان و مامورین امنیتی از تجمعات دانشجویی در طول سالیان اخیر گرفته شده است. این سی دی بدون هیچ گونه توضیحی تنها تصاویر اعضای انجمن را در اختیار دادگاه می گذارد و هیچ گونه مدرکی دال بر گناهکاری سه دانشجو ارائه نمی دهد.

۶- sms فرستاده شده توسط احسان منصوری برای مجید توکلی: بامداد روز ۱۰ اردیبهشت، روزی که نشریات موهن در دانشگاه امیرکبیر پخش شد، احسان منصوری با ارسال sms ی به مجید توکلی از او می پرسد: «حاجی بیداری؟ می دونی چه جوری می شه فایل رو تبدیل به پی دی اف کرد؟». وزارت اطلاعات ادعا کرده منظور احسان منصوری از فایل، فایل نشریات موهن بوده است. مستند آن ها هم در این خصوص اعترافات اخذ شده تحت فشار و شکنجه از این دو دانشجو است. در حالی که فایل های مورد اشاره احسان منصوری هیچ گونه ارتباطی با نشریات موهن نداشته و چندین نفر از دانشجویان در آن زمان در خوابگاه بوده و حاضرند در این خصوص شهادت دهند.

۷- آرشیو نشریات سحر، آتیه، سرخط و ریوار: وزارت اطلاعات با ارائه آرشیو این ۴ نشریه، که بدون شک از اداره کل فرهنگی دانشگاه امیرکبیر دریافت شده است، و تاکید بر بخش هایی از آن در صدد است توهین به مقدسات را در این ۴ نشریه مسبوق به سابقه جلوه دهد. این مسئله نه تنها هیچ اشاره مستقیمی به دست داشتن دانشجویان در انتشار ۴ نشریه موهن ندارد، بلکه کارنامه نشریات سحر، آتیه، سرخط و ریوار نشان دهنده آن است که اساسا به کار بردن مقالاتی مشابه آن چه در ۴ نشریه موهن آمده بود، در این نشریات سابقه نداشته است.

۸- نامه دانشجویان خطاب به هاشمی شاهرودی مبنی بر عدم وجود شکنجه: پس از انتشار خبر شکنجه دانشجویان در بند ۲۰۹، تیم بازجویی این سه دانشجو را مجبور می کند با نگارش نامه ای خطاب به هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه، شکنجه شدن خود را طول مدت بازجویی تکذیب کنند. جالب آن که این نامه نیز در اواسط تابستان و در بند ۲۰۹ از دانشجویان اخذ شده است.

۹- sms مبادله شده بین توکلی، منصوری، علی اشرفی و محمودیان: ساعتی پس از انتشار نشریات موهن در دانشگاه امیرکبیر در حالی که ۴ مدیرمسئول این نشریات دخالت خود را در انتشار آن ها تکذیب می کردند، بازار گمانه زنی در این خصوص که این نشریات کار کدام جریان می توانسته باشد، در دانشگاه به طرز قابل توجهی داغ شد و بالا گرفت. وزارت اطلاعات سعی نموده با ارائه متن یکی از smsهای ردوبدل شده میان دانشجویان، صحت اتهام نشر اکاذیب توسط سه دانشجوی در بند را به دادگاه القا کند.

مستندات دانشجویان (۱۲ مورد):

در مقابل مستندات فوق الذکر، ارائه شده توسط دادستانی و وزارت اطلاعات، دانشجویان و وکیل مدافعشان نیز مستنداتی مبنی بر بیگناهی دانشجویان ارائه کردند. این مستندات به شرح زیر است:

۱- نامه تکذیبیه ۴ مدیرمسئول خطاب به رئیس دانشگاه: ساعتی پس از انتشار ۴ نشریه موهن در دانشگاه امیرکبیر، احمد قصابان، مجید شیخ پور، پویان محمودیان و مقداد خلیل پور با انتشار نامه سرگشاده ای خطاب به علیرضا رهایی، رئیس دانشگاه امیرکبیر، ضمن محکوم کردن توهین به مقدسات، نشریات منتشر شده را جعلی خوانده، آن ها را منتسب به خود نداسته و به رئیس دانشگاه در این خصوص شکایت کرده اند.

۲- سخنرانی در تریبون آزاد ۱۱ اردیبهشت: مجید توکلی و احمد قصابان در سخنرانی هایی که در تریبون آزاد ۱۱ اردیبهشت داشتند، هر یک به صورت جداگانه نشریات را جعلی خوانده، توهین به مقدسات را قاطعانه محکوم کرده و خواستار برخورد قوه قضاییه با جاعلین نشریات و توهین کنندگان به مقدسات شده اند. لازم به ذکر است احسان منصوری در آن زمان به دانشگاه ممنوع الورود و در این مراسم شرکت نداشت.

۳- نامه تظلم خواهانه خطاب به هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه: در روز ۱۲ اردیبهشت ۴ مدیرمسئول نشریات دانشجویی با ارسال نامه ای تظلم خواهانه به هاشمی شاهروی، رئیس قوه قضاییه، خواستار دستور ویژه وی جهت رسیدگی به قضیه جعل نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر شده اند. این ۴ دانشجو در این نامه بار دیگر نشریات موهن را جعلی خوانده بودند.

۴- حضور دانشجویان نزد مراجع عظام: چند نفر از مدیران مسئول نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر یک روز پس از انتشار نشریات موهن، ۱۱ اردیبهشت، با مراجعه به مراجع تقلید، در شهر قم، استفتائاتی در خصوص حکم تکذیب ۴ مدیرمسئول این نشریات به عمل آوردند و مراجع بالاتفاق تکذیب این دانشجویان را مسموع و قابل پذیرش دانسته و اصرار انتساب اتهام به ایشان را گناه قلمداد کردند.

۵- تصویر نامه طرح شکایت رسمی دانشجویان نزد قوه قضاییه: ۴ مدیرمسئول با تنظیم شکایتی قصد داشتند در تاریخ ۱۳ اردیبهشت از جاعلین نشریاتشان و همچنین کسانی که در آن مدت افترائاتی را علیه آن ها مطرح کرده بودند شکایت کنند. احمد قصابان در حین این که قصد داشت شکایت نامه خود و سه مدیرمسئول دیگر را به دادگاه ببرد، توسط مامورین دستگیر و روانه زندان شد. کپی این شکواییه به دادگاه ارائه شده است.

۶- نامه احسان منصوری در زندان به خانواده اش: این نامه که شرح آن پیش از این ذکر شد، توسط مامورین بند ۲۰۹ ضبط و توسط تیم بازجویی تحویل دادگاه شده است. در این نامه صراحتا به اعمال شکنجه در طول مدت بازجویی اشاره شده است.

۷- نامه سرگشاده ۳ دانشجو از داخل زندان: مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری با تحویل سه نامه، به صورت جداگانه به خانواده هایشان در تاریخ ۲۲ مردادماه، به صراحت اعلام کردند هیچ گونه دخالتی در چاپ و انتشار ۴ نشریه موهن نداشته و اعترافات اخذ از آن ها تحت فشار و شکنجه بوده است. در زمان نگارش این نامه، دانشجویان همچنان در بند ۲۰۹ و در اتاق های عمومی جداگانه نگه داری می شدند. متن این نامه توسط خبرنامه امیرکبیر و خبرگزاری ایسنا منتشر شد.

۸- ملاقات حضوری دانشجویان با رئیس دادگستری استان تهران در بند ۲۰۹: اوایل شهریورماه طی ملاقاتی که آوایی، رئیس دادگستری استان تهران، با این ۳ دانشجو در بند ۲۰۹ داشت، آن ها وجود شکنجه در جریان بازجویی را تایید کردند، شرح شکنجه های اعمال شده را بازگو کردند و بر عدم دخالت در انتشار ۴ نشریه جعلی پافشاری کردند.

۹- دفاعیات دانشجویان نزد مقام قضایی: ۳ دانشجوی دانشگاه امیرکبیر هنگام حضور در مرحله بازپرسی در اردیبهشت ماه و شهریورماه، حضور در دادگاه انقلاب در مهرماه، حضور در دادگاه عمومی در آبان ماه و حضور در دادگاه تجدیدنظر در بهمن ماه، بارها و بارها دخالت خود در انتشار نشریات موهن را تکذیب کرده و اعترافات اخذ شده در بند ۲۰۹ را فاقد اعتبار ذکر کردند.

۱۰- استفتا از مراجع تقلید: با استفتائی که خانواده دانشجویان از مراجع تقلید کرده اند، اخذ اعتراف تحت شکنجه را فاقد اعتبار دانسته و تکذیب دانشجویان را مسموع و پذیرفتنی دانسته اند. این استفتا که از آیات عظام موسوی اردبیلی، صانعی، منتظری، گرامی، تهرانی و… اخذ شده قبلا در خبرنامه امیرکبیر منتشر شد و به مراجع قضایی تحویل داده شده است.

۱۱- آرشیو نشریات سحر، سرخط، ریوار و آتیه: ۳ دانشجوی دانشگاه امیرکبیر با استناد به شماره های پیشین این نشریات، سابقه درج مطالب توهین آمیز در نشریات دانشجویی را زیر سوال برده و با توجه به چنین سابقه ای، خود را از این اتهام مبرا دانسته اند.

۱۲- پرونده پزشکی دانشجویان در بند ۲۰۹: دانشجویان از مراجع قضایی خواسته اند با دریافت پرونده پزشکی آن ها از بند ۲۰۹، شرح انواع ناراحتی های جسمی که در اثر شکنجه به آن ها وارد شده را در این پرونده بازبینی کنند. پرونده پزشکی دانشجویان به طور کامل در اختیار مراجع قضایی قرار نگرفته است.

با گذشت بیش از 3 ماه از بازداشت های گسترده دانشجویی فعالان طیف چپ، تعدادی از بازداشت شدگان همچنان در بند 209 به سر می برند.بهروز کریمی زاده دانشجوی اخراجی دانشگاه تهران و پیمان پیران فعال مرتبط با مسائل دانشجویی که در آذرماه از سوی نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت شده بودند، همچنان در زندان نگهداری می شوند و با وجود صدور قرار وثیقه برای پیمان پیران، وی به دلیل عدم توانایی در پرداخت آن امکان آزادی را نیافته است.دادگاه انقلاب برای بهروز کریمی زاده که شب 11 آذرماه در منزلش بازداشت شده بود نیز، قرار وثیقه 300 میلیون تومانی صادر کرده است. وی که بنا بر گزارشات رسیده در دوران بازداشت تحت فشارهای شدید روحی و جسمی قرار گرفته است، هم اکنون در سلول های چند نفره بند 209 نگهداری می شود.این در حالی است که به گفته ی خانواده ی وی، افرادی ناشناس طی هفته های گذشته اقدام به آزار و اذیت اعضای خانواده ی او نموده اند. به گفته برادر این فعال دانشجویی، این افراد یک بار با پاشیدن اسپری به صورت وی، او را داخل صندوق عقب ماشین انداخته و سپس با به انتقالش به کلانتری 148 خیابان انقلاب، او را مورد ضرب و شتم قرار داده اند.برادر بهروز کریمی زاده می گوید:" پس از این اتفاق به کلانتری مراجعه و اعلام کردیم که امنیت جانی نداریم، اما آنها توجهی به گفته های ما نکردند. "
همچنین از بازداشت شدگان دی ماه نیز ،5 نفرکماکان در بازداشت به سر می برند . سروش دشتستانی، مرتضی خدمتلو، بهزاد باقری، مرتضی خدمتلو و علی کانتوری افرادی هستند که پس از گذشت 50 روز از زمان بازداشت، در شرایط بلاتکلیفی نگهداری می شوند.
بنا بر گزارش های رسیده، خانواده علی کانتوری نیز به مانند خانواده کریمی زاده در طی این مدت مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند. به طوریکه برادر وی بارها از سوی نهادهای امنیتی احضار و تحت بازجویی قرار گرفته است. این در حالی است که طبق بخشنامه حقوق شهروندی قوه قضائیه " تنها شخص متهم در مقابل مقامات قضایی، پاسخگوست، احضار یا جلب بستگان متهم اعم از بستگان دور یا نزدیک ممنوع است."
موج برخورد با دانشجویان طیف چپ، پس از انتشار فراخوان این دانشجویان برای برگزاری مراسم روز دانشجو در دانشگاه تهران آغاز شد، که طی آن حدود 50 فعال دانشجویی بازداشت و روانه سلول های انفرادی بازداشتگاه 209 شدند.دانشجویان پس از آزادی از فشارهای شدید و شکنجه های جسمی اعمال شده بر خود، جهت تن دادن به اعترافات تلویزیونی خبر دادند. به گفته ی آزاد شدگان، برخورد های فیزیکی حتی دانشجویان دختر بازداشت شده را نیز شامل شده است.اخبار مربوط به شکنجه دانشجویان طیف چپ در شرایطی مطرح می شود، که پیشتر نیز دانشجویان بازداشت شده دانشگاه امیرکبیر از وجود شکنجه های شدید جسمی در بند 209 خبر داده بودند. با این حال دستگاه قضایی با رد ادعاهای دانشجویان اعلام کرد که مدرکی مبنی بر صحت گفته های آنان نیافته است.